Mogiła wuja Leona
Patryk o tajemnicy otaczającej grób wuja Leona przypominał sobie co roku w okresie Wszystkich Świętych. Później, w gorączce codziennych spraw, wylatywało mu to z głowy aby powrócić kolejnej jesieni przy okazji wizyty na cmentarzu.
Lepszym niż grób określeniem byłaby mogiła, gdyż miejsce wiecznego spoczynku wuja Leona było ziemnym kopczykiem zarastającym trawą i chwastami, wyposażonym jedynie w niewielką kamienną tablicę z nazwiskiem i datami narodzin oraz śmierci. Napis po latach był już ledwo czytelny. Do tego mogiła ta ulokowana była w odległej części cmentarza pośród jeszcze skromniejszych i w większości zapomnianych, zaniedbanych grobów. Samo to już stanowiło zagadkę, mając na uwadze, że przy głównej alei znajdował się solidny, granitowy grobowiec, w którym pochowani byli wszyscy zmarli członkowie rodziny. Wszyscy poza wujem Leonem. Spoczywał tam dziadek Patryka, będący bratem wuja Leona, żona dziadka oraz rodzice Patryka. Nie było jasne dlaczego wuj Leon został na wieczność zesłany na mało prestiżowe peryferie nekropolii. Dodatkowym powodem, dla którego Patryka ciekawiła mogiła wuja Leona było to, że, zgodnie z napisem na nagrobku wuja, obaj urodzili się w tym samym dniu. Skoro wielu ludzi wierzy w to, że cechy oraz losy ludzi urodzonych pod tym samym znakiem zodiaku są podobne, to tym bardziej powinno to dotyczyć ludzi urodzonych pod tą samą datą. Jeśli ktoś nie wierzy w astrologię, to jest jeszcze genetyka, będąca już niekwestionowaną dziedziną naukową. Skoro Leon był bratem dziadka Patryka to posiadali wiele wspólnych genów. Z tych powodów Patryk czuł z wujem Leonem jakąś intuicyjną więź i podświadomie wierzył, że ich losy są w pewien sposób powiązane.
Szkopuł w tym, że losów wuja Leona w zasadzie nie znał, bo rodzina tego istnienie tego krewnego ignorowała. Wszyscy zachowywali się jakby nie istniał. Jedynym wyjątkiem był ojciec Patryka. Kiedy jeszcze rodzice żyli i wspólnie z Patrykiem odwiedzali na Wszystkich Świętych rodzinny grobowiec co roku powtarzała się podobna sytuacja. Kiedy już złożyli wiązanki i zapalili znicze na grobie dziadków Patryka, jego ojciec, nieśmiało i niepewnie mówił:
- To może ja bym jeszcze poszedł zapalić świeczkę wujowi Leonowi?
Mama na to wzruszała ramionami i mówiła coś w rodzaju:
- Idź, jeśli uważasz, że powinieneś. My tu na ciebie z Patrykiem zaczekamy.
Ojciec znikał pośród grobów, po kilku chwilach wracał, udawali się wspólnie do domu i nikt wuja Leona więcej nie wspominał.
Któregoś roku, gdy ojciec jak zwykle wspomniał o zapaleniu świeczki wujowi Leonowi Patryk zapytał czy może z nim pójść. Matka wywróciła oczami, ojciec zgodził się, aczkolwiek nie bez zawahania. Wtedy to Patryk po raz pierwszy zobaczył mogiłę wuja Leona i z nagrobka dowiedział się, że są urodzeni pod tą samą gwiazdą. Od tej pory co roku szedł z ojcem aby zapalić wujowi świeczkę. Kilka razy próbował zapytać ojca o wuja Leona ale ten zawsze unikał odpowiedzi.
- Tato, dlaczego wuj nie jest pochowany w rodzinnym grobowcu?
- No bo…- ojciec na chwilę zawiesił głos, a zaraz po tym powiedział – Popatrz tylko na ten grób. Ale tu zniczy! Ktoś poszedł po całości. Nie rozumiem czemu ludzie tak przesadzają. Chyba po to aby popisywać się przed innymi. No bo zmarłym wystarczyłby jeden znicz na znak pamięci.
I tak co roku. Ojciec zawsze zmieniał temat, a Patryk nigdy nie zdobył się na to aby go przycisnąć i dowiedzieć się czegoś o wuju Leonie. No i już nie przyciśnie i się nie dowie skoro ojciec i matka, nieco przedwcześnie, zmarli.
Z daty na nagrobku wynikało, że wuj Leon zmarł gdy Patryk miał cztery lata. W ogóle nie pamiętał jego pogrzebu. To jeszcze dawało się zrozumieć. Być może rodzice uważali, że dziecku w tym wieku należy oszczędzić ceremonii pogrzebowych. Może ojciec poszedł na pogrzeb sam zostawiając Patryka z matką. A może poszli oboje organizując dla syna kogoś do opieki. Dziwne było to, że Patryk nie tylko nie pamiętał pogrzebu, ale w ogóle nie pamiętał aby w rodzinie wspominano o śmierci wuja Lepna. W końcu odejście tak bliskiego krewnego to ważne wydarzenie, to coś, o czym się pośród bliskich mówi. Czterolatek już orientuje się w tym co się wokół dzieje i rozumie z tego więcej niż sądzą dorośli. Pomimo tego śmierć i pogrzeb wuja Leona jakoś zupełnie nie zapisały się w pamięci Patryka.
Wszystko to nie dawało mu spokoju. Tajemnica wuja Leona, z którym Patryk czuł się w jakiś niewytłumaczalny sposób związany, szczególnie mocno intrygowała go w tym roku. Powodem było to, że skończył czterdzieści osiem lat, czyli był w wieku, w którym wuj Leon, zgodnie z napisem na tablicy nagrobnej, zmarł. Patryk czuł jakiś imperatyw zmuszający do wyjaśnienia tajemnicy wuja. Nie miało to racjonalnych podstaw, ale czuł, że w jakiś sposób jest to związane z jego własnym losem.
Poszukiwania zaczął od internetu. Wpisał imię i nazwisko wuja w przeglądarkę ale nic to nie dało. Pojawiło się, rzecz jasna, nieco osób o tym samym imieniu i nazwisku, ale po przeczytaniu szczegółowych informacji, za każdym razem okazywało się, że nie chodzi o wuja. Zresztą nic dziwnego. Wuj nie żył od czterdziestu czterech lat, a zatem zmarł w czasach gdy internetu jeszcze nie było, więc nic dziwnego, że się w nim nie znalazł. Wuj nie był widać na tyle znaczącą postacią aby trafić do sieci pośmiertnie. Patryk liczył, że znajdzie jakieś lokalne gazety w postaci cyfrowej. Natrafił jedynie na zdigitalizowane czasopisma ogólnokrajowe. Przejrzał je za okres zbliżony do daty śmierci wuja ale bez rezultatu. Poważne gazety zakończenia żywota Leona nie odnotowały, a lokalnych wiadomości z tego okresu w internecie nie było. Pomimo tego Patryk nie zrezygnował. Wybrał się do redakcji lokalnego tygodnika, który w jego mieście wychodził od kilkudziesięciu lat i poprosił o dostęp do archiwum. Kiedy uzyskał zgodę zaczął przeglądać numery z roku śmierci wuja Leona. W jednym z nich znalazł to czego szukał. Na przedostatniej stronie znalazł artykuł zatytułowany „Tragiczne skutki ataku nożownika”. Była w nim mowa o tym, że Leon K. rzucił się z nożem na przypadkowych przechodniów i zabił troje z nich. Motywy tego ataku były nieznane, gdyż napastnik uchodził za spokojnego obywatela, który nie wchodził poprzednio w konflikt z prawem. Gazeta opisywała, że na pomoc napadniętym przechodnim pospieszył patrol milicji. Ponieważ Leon K. nie reagował na wezwania do zachowania spokoju, a przeciwnie, rzucił się z nożem na milicjantów, ci po oddaniu strzałów ostrzegawczych, w obronie własnej zastrzelili napastnika.
Tajemnica wuja Leona wyjaśniła się. Nic dziwnego, że rodzina nie przyjęła go do rodzinnego grobowca i starała się wymazać go z pamięci. Patryk myślał o tym przez całą drogę do domu. Gdy do niego dotarł, udał się do kuchni, i nadal myślał o wuju ostrząc duży nóż do mięsa.
